II SA/Kr 588/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 roku sprawy ze skargi J. P.-K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 marca 2022 roku, znak: WS-VI.7534.3.42.2022.MK w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 14 marca 2022r., znak WS-VI.7534.3.42.2022.MK wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. P. na pismo Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 października 2021 roku, zawierające informację o pozostawieniu jego wniosku o zwrot nieruchomości bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że brak istnienia aktu administracyjnego w dacie wniesienia zażalenia, od którego skarżący mógłby wnieść środek zaskarżenia jest podstawą do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych. Przytoczył okoliczności faktyczne sprawy, podając że Prezydent Miasta Krakowa pismem z dnia 21 października 2021 roku, zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu podania bez rozpoznania, w związku z nieusunięciem w terminie jego braków. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie, od którego przysługiwałby środek prawny w postaci zażalenia. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie przybiera prawnej formy postanowienia, a jest czynnością materialno-techniczną. Wobec powyższego skoro zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie jest postanowieniem, to nie przysługuje od niego zażalenie. Skarżący J. P. nie zgodził się z powyższym postanowieniem, wnosząc od niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W razie bezzasadności skargi, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Rozstrzygnięcie to ma charakter formalny, zamyka bowiem drogę do wydania merytorycznego aktu administracyjnego przez organ drugiej instancji. W takim wypadku kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do zbadania zgodności z prawem formalnego aktu, jakim jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Poza zakresem kognicji sądu pozostaje natomiast prawidłowość postępowania, prowadzonego przez organ pierwszej instancji oraz zgodność z prawem czynności przez niego powziętych. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Faktyczną podstawą kwestionowanego postanowienia było zaś to, że zażalenie zostało wniesione od pisma, którym organ pierwszej instancji pozostawił bez rozpoznania podanie (wniosek) skarżącego o zwrot nieruchomości. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie wówczas, gdy środek tak stanowi. Badając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody Małopolskiego należy zatem ocenić, czy pozostawienie podania bez rozpoznania stanowi postanowienie i jako takie może być zaskarżone poprzez wniesienie zażalenia. Ponadto – ponieważ niewłaściwe oznaczenie (zatytułowanie pisma procesowego) nie może przesądzać o jego prawnym charakterze – konieczne jest również rozważenie, czy pozostawienie podania bez rozpatrzenia może być uznane za decyzję administracyjną, od której służy odwołanie. Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepisy procedury administracyjnej nie precyzują co prawda, w jakiej formie organ administracji publicznej zawiadamia wnoszącego podanie o pozostawieniu go bez rozpoznania. Za dominujący należy jednak uznać pogląd, zgodnie z którym pozostawienie podania bez rozpoznania nie przyjmuje ani formy decyzji, ani postanowienia, będąc wyłącznie czynnością materialno – techniczną (zob. G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Lex Omega 2010; teza 10 do art. 64 i powołane tam orzeczenia oraz tezy z piśmiennictwa). Również Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że pozostawienie bez rozpoznania podania na podstawie art. 64 k.p.a. nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (uchwała siedmiu sędziów z dnia 8 sierpnia 2000r., sygn. III ZP 11/00, OSNP 2000/19/702), zaliczył także pozostawienie podania bez rozpoznania do aktów lub czynności innych niż decyzje i postanowienia (postanowienie z dnia 2 marca 2011r., sygn. akt II FSK 2624/10, Lex Omega 842886). Ten pogląd znalazł akceptację także w aktualnym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Powyższe poglądy podziela w całości także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania stanowi coś więcej niż tylko czynność materialno-techniczną. Przepisy procedury administracyjnej co do zasady rezerwują formę decyzji administracyjnej dla orzeczeń, załatwiających sprawę merytorycznie, a zatem rozstrzygających o prawach i obowiązkach jej adresata (art. 104 § 1 k.p.a.). W innych wypadkach, gdy ustawodawca dla rozstrzygnięcia przewidział formę decyzji administracyjnej, wskazał to wprost (art. 105 § 1 , art. 138 § 1 pkt 2 i 3, § 2 k.p.a.). Z podobnych względów nie ma też podstaw, aby pozostawienie podania bez rozpoznania uznać za postanowienie. Wobec powyższego należy uznać, że od zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwrot nieruchomości, skarżącemu nie przysługiwał środek prawny, czy to w postaci zażalenia, czy też odwołania. Organ odwoławczy był zatem obowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a., a zatem brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, które odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.