II GSK 947/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 676/08 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 676/08 oddalił skargę D. B. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący D. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie osiąga żadnych zysków z działalności gospodarczej, którą prowadził dotychczas. Stwierdził, że jest osobą bezrobotną, która nie posiada żadnego stałego źródła dochodu a wyegzekwowanie kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł wobec braku prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności nałożenia kary pieniężnej na skarżącego spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną spowoduje istotny uszczerbek finansowy dla utrzymania skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przedstawione okoliczności faktyczne nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżący niczym nie poparł swych twierdzeń, nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc niebezpieczeństwa zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji również z tego względu, że zapłata kary pieniężnej nałożonej na stronę na mocy przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) może być rozłożona na raty. Możliwość taką przewidują przepisy ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), mające zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym poprzez odesłanie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Spowodowanie negatywnych skutków w sferze prawnej i faktycznej danej jednostki jest istotą kary, a zatem powoływanie się przez skarżącego tylko na to, że wykonanie kary wpłynie ujemnie na jego sytuację finansową nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.