II OW 86/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Prezydenta Miasta Poznania o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta Poznania a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Poznaniu w przedmiocie wniosku o wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o zmianę ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: 1. umorzyć postępowanie z wniosku Prezydenta Miasta Poznania, 2. zwrócić Prezydentowi Miasta Poznania kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od wniosku. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Poznania pismem z dnia 2 czerwca 2011 r., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu "kompetencyjnego" pomiędzy Prezydentem Miasta Poznania a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Poznaniu dotyczącego ustalenia, który z organów jest właściwy w sprawie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...], w trybie art. 155 k.p.a., o zmianę ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...].03.2010 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z wniosku Prezydenta Miasta Poznania, Stowarzyszenie [...] (d. [...]) złożyło do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o m.in. zmianę ww. decyzji reformacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...].03.2010 r. (znak [...]). Na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego przekazał powyższe podanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu, jako organowi właściwemu do przeprowadzenia postępowania w sprawie zmiany - w trybie art. 155 k.p.a. w/w decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] marca 2010 r. (znak [...]). Pismem z 17 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu przekazało wg właściwości do Prezydenta Miasta Poznania podanie Stowarzyszenia [...] w części zawierającej wniosek o zmianę w/w decyzji Kolegium z [...].03.2010 r. W uzasadnieniu wskazano, iż zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a., a organem właściwym jest co do zasady organ, który ją wydał lub organ wyższego stopnia. Wyjątek od tej zasady stanowi przepis art. 154 § 3 k.p.a., zgodnie z którym "w sprawach należących do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego do zmiany lub uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 oraz w art. 155 k.p.a., właściwe są organy tych jednostek". Powołując się na ustawę o samorządzie gminnym, uznano iż w związku z tym iż sprawy "ładu przestrzennego", należą do zadań własnych gminy (decyzje o warunkach zabudowy wydaje prezydent miasta, wójt, burmistrz), to właściwym organem do rozpatrzenia podania Stowarzyszenia jest Prezydent Miasta Poznania. Prezydent Miasta Poznania pismem z 23 maja 2011 r. zwrócił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu przedmiotowy wniosek, uznając iż przekazanie wg właściwości oparto na nieobowiązującej regulacji prawnej. W uzasadnieniu wskazano, że ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.) art. 1 pkt 23-24 nadano nowe brzmienie art. 154 § 1 i 2 oraz art. 155 k.p.a. oraz uchylono art. 154 § 3 k.p.a. W związku z powyższym uznano, że wyjątek o którym mowa była w art. 154 § 3 k.p.a. i na który powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, nie może stanowić podstawy do rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta Poznania podania o zmianę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Pismem z dnia 30 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wyjaśniło, że Prezydent Miasta Poznania związany jest treścią pisma SKO z 17 maja 2011 r. Kolegium uznało, iż jeśli Prezydent Miasta Poznania uważa się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z 31 stycznia 2011 r., to powinien wystąpić z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w piśmie z dnia 5 sierpnia 2011 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek podniosło iż przekazując sprawę Prezydentowi Miasta Poznania miało na uwadze przepisy art. 154 § 3 i art. 155 k.p.a. Przeoczono fakt, że w dacie przekazywania wniosku Stowarzyszenia przepis art. 154 § 3 k.p.a. już nie obowiązywał, a przepis art. 155 k.p.a. był zmieniony. Dokonano tego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nowelizacja spowodowała, że po jej wejściu w życie, tj. od dnia 11 kwietnia 2011 r., organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej jest organ, który taką decyzję wydał, a w omawianej sprawie właściwe jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało się za organ właściwy do rozpatrzenia podania Stowarzyszenia. W konsekwencji stanowisko obu organów administracji publicznej odnośnie właściwości jest zgodne, co powoduje, że rozstrzyganie sporu kompetencyjnego stało się bezprzedmiotowe. Podobne stanowisko w sprawie zajął Prezydent Miasta Poznania w piśmie z dnia 5 października 2011 r. skierowanym do naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 k.p.a. Ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w piśmie z dnia 5 sierpnia 2011 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego uznało się za organ właściwy w niniejszej sprawie, należało przyjąć, że postępowanie z wniosku Prezydenta Miasta Poznania o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.