II OZ 1571/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1039/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1039/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Padew Narodowa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o warunkach zabudowy wydanej na wniosek M. i P. S. Powodem odrzucenia skargi przez Sąd było nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez pełnomocnika skarżącego, jego matkę A. T. Pomimo skierowanego do niej wezwania o przedłożenie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, z którego będzie wynikało jej umocowanie do reprezentowania skarżącego, brak ten nie został uzupełniony. A. T. przedłożyła bowiem niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię aktu notarialnego (z którego w istocie wynikało jej umocowanie do reprezentowania skarżącego) oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi. Sąd wskazał, że przesłana kserokopia nie spełniała wymogów przewidzianych dla pełnomocnictwa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.). Skarżący został pouczony o treści wspomnianego przepisu w treści wezwania, a mimo to nie przedłożył oryginału pełnomocnictwa ani jego uwierzytelnionego odpisu. Sąd wskazał, że tylko notariusz sporządza wypisy, odpisy i wyciągi dokumentów (art. 79 pkt 7 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie - Dz. U. z 2016 r. poz. 1796). Sąd podkreślił, że A. T. nie była profesjonalnym pełnomocnikiem a tym samym nie mogła samodzielnie uwierzytelnić udzielonego jej pełnomocnictwa w myśl art. 37 § 1 zd. 2 P.p.s.a. Kopia pełnomocnictwa nie jest jego uwierzytelnionym odpisem. Wobec tego Sąd uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie i wobec tego wniesiona skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Pełnomocnik skarżącego A. T. (pełnomocnictwo w formie wypisu aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza dołączone do zażalenia) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Na wstępie przedstawiła argumentację świadczącą jej zdaniem za wadliwością zaskarżonej decyzji SKO w Tarnobrzegu. Dalej stwierdziła, że Sąd bezzasadnie odrzucił skargę. Wskazała, iż nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem i szuka jedynie prawdy i sprawiedliwości. Nie stać jej na opłaty i adwokatów. Czas nie pozwalał jej aby w tak krótkim czasie załatwić prawnika, przy czym wskazuje na czas po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik złożyła wypis z aktu notarialnego, którym udzielono jej pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Podniosła, że nie wie z jakiego powodu nie uznano wcześniejszego pełnomocnictwa. Potwierdziła, że dokonała również opłaty 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z treści art. 34 P.p.s.a. wynika, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. O konieczności wykazania umocowania poprzez złożenie pełnomocnictwa stanowi też art. 46 § 3 P.p.s.a. Mówi on, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Szczególnym pismem procesowym inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym jest skarga. Na podstawie art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, poza innymi wymogami wskazanymi w tym przepisie ma spełniać wymogi przewidziane dla pisma procesowego. Tym samym jeśli skargę składa w imieniu skarżącego jego pełnomocnik, to w momencie jej złożenia powinien wykazać się umocowaniem w tym zakresie. Brak przedstawienia pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie Przewodniczącego dokonane w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zasadniczo w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych pisma procesowego ustawodawca przewidział skutek w postaci pozostawienia takiego pisma bez rozpoznania - zarządzenie Przewodniczącego z art. 49 § 2 P.p.s.a. Jednak w przypadku skargi nieuzupełnienie jej braków formalnych w wyznaczonym do tego terminie pomimo wcześniejszego wezwania w tym zakresie lub uzupełnienie ich w sposób wadliwy na przykład wbrew treści wezwania, stosownie do art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. skutkować będzie odrzuceniem skargi. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z akt wynika, że skarga J. T. została wniesiona przez jego matkę A. T. jako jego pełnomocnika. Jednak do skargi pełnomocnik nie dołączył ani potwierdzenia opłaty wpisu od skargi ani pełnomocnictwa od swego mocodawcy. Wobec tego Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika uiszczenia wpisu oraz do nadesłania stosownego pełnomocnictwa w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W wezwaniu tym jednoznacznie wskazano, że należy złożyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Nie ulega wątpliwości, że złożenie jedynie kserokopii pełnomocnictwa udzielonego w formie aktu notarialnego nie stanowi uwierzytelnionej formy tego pełnomocnictwa ani tym bardziej oryginału tego pełnomocnictwa. Akt notarialny może poświadczyć notariusz wydając wypisy czy odpisy takiego aktu. Taki wypis lub odpis stanowi uwierzytelnioną formę takiego aktu. Jeśli A. T. byłaby pełnomocnikiem profesjonalnym (adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym czy rzecznikiem patentowym) mogłaby sama sobie uwierzytelnić udzielone jej pełnomocnictwo. W tym kontekście Sąd wypowiadał się o nieposiadaniu przez matkę skarżącego przymiotu profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać za słuszne odrzucenie skargi J. T. przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bowiem w istocie jego pełnomocnik w wyznaczonym do tego terminie nie uzupełniła braku formalnego skargi i nie przekazała uwierzytelnionej formy udzielonego jej pełnomocnictwa tj. wypisu lub odpisu aktu notarialnego. Należy zauważyć, że złożenie takiego pełnomocnictwa na etapie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi nie może przynieść rezultatu w postaci uzupełnienia braku skargi. Na uzupełnienie skargi był czas 7 dni od otrzymania wezwania. Dysponowanie obecnie przez Sąd prawidłowym pełnomocnictwem pozwala jedynie rozpoznać zażalenie wniesione przez pełnomocnika. Nie prowadzi niestety do uzupełnienia braku formalnego tej skargi. W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi było prawidłowe. Sąd ustalił, że nadesłanie kserokopii aktu notarialnego potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa nie jest uwierzytelnioną formą tegoż pełnomocnictwa ani oryginałem tegoż pełnomocnictwa. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.