II FZ 1044/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, , , po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2361/13 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2361/13, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał A. M. (dalej zwaną "skarżącą") do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 sierpnia 2013 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, dalej jako: "rozporządzenie"). Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości oraz wnioskując o jego uchylenie. Uzasadniając zażalenie, skarżąca wskazała, że nie rozumie, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny rozdzielił wniosek na sześć odrębnych spraw, zarządzając tym samym sześciokrotny wpis, podczas gdy skarżąca złożyła jedno odwołanie od decyzji ustalających podatek za pięć lat ubiegłych i rok bieżący. Nadto skarżąca wskazała, że z uwagi na trudną sytuację majątkową swojej czteroosobowej rodziny, koszty sądowe byłyby dla niej nadmiernym obciążeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać skarżącą, aby uiściła należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Dla ustalenia należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie znaczenie ma, że skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym obowiązuje wpis stały w wysokości 100 zł. W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Trudna sytuacja majątkowa strony, przywołana w uzasadnieniu zażalenia, nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego i powstaniu obowiązku jego uiszczenia. Dlatego też argumenty podniesione przez skarżącą w zażaleniu, a odnoszące się do trudnej sytuacji majątkowej rodziny skarżącej, nie mogą w żadnym wypadku spowodować uchylenia zaskarżonego zarządzenia (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 961/12, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Z tego powodu niemożliwość uiszczenia wpisu sądowego nie może mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy (por. postanowienia NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 685/08, z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 427/09, z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II FZ 288/09, publ. w CBOSA). Wskazane przez skarżącą okoliczności mogą zostać natomiast rozważone w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy. Zawarty w tym zakresie wniosek w zażaleniu będzie podlegał rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu przez Wojewódzki Sad Administracyjny. Bezzasadny jest także zarzut skarżącej, iż wpis od skargi został zawyżony z uwagi na fakt, że skarżąca złożyła od decyzji jedno odwołanie, a sąd administracyjny rozdzielił ten wniosek na sześć odrębnych spraw. Zgodnie z treścią art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Podkreślić przy tym należy, że rozdzielenie takie ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że każdorazowo gdy strona zaskarży jednocześnie kilka postanowień to sąd zmuszony jest do rozdzielenia tych skarg, nadania każdej sprawie osobnej sygnatury i orzekania w każdej z tych spraw indywidualnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt: II OZ 591/13, publ. w CBOSA). Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny zarejestrował skargi na poszczególne postanowienia oddzielnie jako sześć odrębnych spraw sądowoadministracyjnych i zarządził uiszczenie wpisu od każdej z nich, gdyż każda z tych skarg stanowiła pismo wszczynające postępowanie w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 230 § 1 p.p.s.a. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a.