I SA/Bd 737/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 29 października 2007 r. (data stempla pocztowego) W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w związku z otrzymaną odpowiedzią z dnia 4 października 2007 r. Urzędu Miasta B. Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych dotyczącą odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Zdaniem skarżącego opłata ta została niesłusznie pobrana. W odpowiedzi na skargę organ – Prezydent Miasta B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu rejestracji pojazdu skarżącego o numerze rejestracyjnym [...] pobrał opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wobec powyższego, organ uznał, że działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu. W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Sąd Najwyższy zgodził się zatem z oceną Sądu Okręgowego w Krakowie, polegającą na stwierdzeniu, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty. Ponadto powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia. A to wszystko, zdaniem Sądu, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia dochodzonego przez powodów. Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi sądowej przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości. Zatem, mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z uwagi na to, iż sprawa ta należy do właściwości sądu cywilnego, a nie sądu administracyjnego. POUCZENIE Od powyższego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia za pośrednictwem tutejszego Sądu. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.