II OSK 1868/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1288/09 odrzucającego skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2009 r., l. dz. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA) odrzucił skargi w sprawie ze skarg P. B. i M. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2009 r., l. dz. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu WSA wskazał, że P. B. i M. B. wnieśli skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2009 r., l. dz. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczo-garażowego oraz urządzeń towarzyszących na działce nr 1808 przy ul. Wiatrakowej w Śmiglu. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 w związku z art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa), od skargi pobiera się wpis. Wysokość wpisów określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.). W związku z tym, że niniejsza sprawa dotyczyła postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wpis pobiera się w wysokości 100 zł, a jak wskazał WSA, w niniejszej sprawie skarżący - stosownie do art. 214 § 2 ppsa - byli obowiązani do uiszczenia jednego wpisu. WSA wskazał dalej, że jeśli skarżący nie uiści należnego wpisu w terminie do wniesienia skargi, Sąd wzywa go do uiszczenia wpisu. Skarżący nie uiścili wpisu w powyższym terminie, toteż Sąd - na podstawie art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 ppsa - pismami z dnia 19 sierpnia 2009 r. (k. 9 i 11) wezwał ich do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi z pouczeniem, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego skarżącego. Jak wynikało ze zwrotnych poświadczeń odbioru powyższych wezwań, zostały one doręczone skarżącym w dniu 24 sierpnia 2009 r. (k. 19 - 20). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął więc w dniu 31 sierpnia 2009 r. (w poniedziałek). W tym terminie skarżący nie uiścili wpisu od skarg. WSA wskazał więc, że zgodnie z art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd i tym samym, skoro w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścili wpisu, Sąd odrzucił skargi P. B. i M. B.. Wnoszący skargę kasacyjną P. B. zaskarżył w całości ww. postanowienie WSA, a Sądowi I instancji zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego wynikającą z naruszenia dyspozycji art. 220 § 3 ppsa poprzez odrzucenie skargi, od której w terminie został uiszczony wpis. Biorąc powyższe pod uwagę wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu wskazano, że termin do uiszczenia brakującego wpisu wynosił siedem dni. Zatem termin do uzupełnienia braku pisma mijał w dniu 31 sierpnia 2009 r. Opłata od skargi została uiszczona przez skarżącego w dniu 26 sierpnia 2009 r., czyli przed upływem terminu do uzupełnienia skargi. Na powyższe skarżący przedstawił dowód - kserokopię dowodu wpłaty. Skarżący wskazał, że co prawda stosownie do art. 220 § 3 ppsa skargę, od której nie uiszczono opłaty pomimo wezwania oddala się, to jednak w przedmiotowej sprawie opłata została uiszczona w terminie, zatem WSA nie mógł odrzucić złożonej skargi. W piśmie z dnia 10 listopada 2009 r. żona strony wnoszącej skargę kasacyjną - jedna ze skarżących - M. B. poinformowała, że o złożonej skardze kasacyjnej z dnia 14 października wniesionej przez swojego męża, P. B. - reprezentowanego przez adwokata G. M. wiedziała i w całości ją aprobuje. M. B. wskazała, że treść skargi kasacyjnej była jej znana od początku, jak też cały przebieg sprawy, łącznie z faktem, że skarga została opłacona prawidłowo, tj. we wskazanej kwocie i przewidzianym terminie. M. B. wyraziła zdziwienie troską Sądu o właściwe informowanie jej o sprawie, podczas gdy wcześniej Sąd nie raczył zweryfikować czy razem z mężem wpłacili 100 zł tytułem opłaty za wniesioną skarg co sprawiło, że sprawa przewleka się w czasie. Dziękując za poinformowanie o sprawie, M. B. wskazała, że oczekuje, iż sprawa zostanie szybko załatwiona pozytywnie dla niej i jej męża, tj. skarga zostanie przywrócona do właściwego biegu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła jednak żadna ze wskazanych w art. 183 § 2 ppsa przesłanek. Przechodząc do analizy zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, należy przyznać rację wnoszącemu skargę kasacyjną. WSA błędnie uznał, że skarżący w terminie nie uiścili wpisu od skarg. Jak wynika z Kserokopii dowodu wpłaty, opłata od skargi została uiszczona przez skarżącego w dniu 26 sierpnia 2009 r., czyli przed upływem terminu do uzupełnienia skargi. Tym samym nie zrealizowała się dyspozycja art. 220 § 3 ppsa, a więc WSA nie miał prawa odrzucić skargi. W świetle powyższych ustaleń, wobec usprawiedliwionego zarzutu przedstawionego we wniesionej skardze kasacyjnej, zaistniała konieczność uchylenia - na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa - zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.