II GSK 815/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 296/09 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 296/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę J. G. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji z następującym uzasadnieniem. Wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] września 2008 r. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy zaskarżoną przez J. G. decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok pouczając jednocześnie skarżącego o sposobie i terminie wniesienia skargi na wydaną decyzję. Decyzja organu odwoławczego doręczono zastała skarżącemu w dniu 30 września 2008 r., co wynikało z adnotacji na formularzu potwierdzenia odbioru, a następnie decyzję przesłano w dniu 20 marca 2009 r. na adres Kancelarii Radców Prawnych "L." sp. c. Cz. i A. B.. W dniu 15 kwietnia 2009 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym "G. [...]" pismo z tej samej daty zawierające skargę na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2008 r., do której załączył pełnomocnictwo udzielone w dniu 14 kwietnia 2009 r. radcy prawnemu A. B. do występowania w postępowaniu sądowym ze skargi na decyzje administracyjne wydane przez organy Agencji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] września 2008 r. skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 30 września 2008 r., zatem zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, termin rozpoczął bieg w dniu 1 października 2008 r. i upływał z dniem 30 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż skarga na ostateczną decyzję organu odwoławczego została wniesiona przez pełnomocnika skarżącego, ustanowionego już po zakończeniu postępowania administracyjnego, dopiero w dniu 15 kwietnia 2009 r., tj. po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Sąd pierwszej instancji zauważył jednocześnie, iż fakt doręczenia przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji również pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 marca 2009 r. nie ma znaczenia w sprawie skoro pełnomocnik ten nie reprezentował skarżącego w postępowaniu administracyjnym, lecz dopiero w postępowaniu przed sądem. W konkluzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wobec prawidłowego pouczenia przez Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR w decyzji z dnia [...] września 2008 r. o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, skargę wniesioną po upływie ustawowego terminu nalazło odrzucić. Skargą kasacyjną pełnomocnik J. G. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie do jej wniesienia, gdzie Sąd przyjął, iż decyzja Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. nr [...] z dnia [...] września 2008 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 30 września 2008 r., natomiast faktyczne doręczenie powyższej decyzji miało miejsce w dniu 20 marca 2009 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż zaskarżone postanowienie oparte zostało na adnotacji na formularzu potwierdzenia odbioru przesyłki przez co Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że decyzja Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR została skutecznie doręczona w dniu 30 września 2008 r. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż w dniu 30 września 2008 r. skarżący otrzymał dwie koperty, w których znajdowały się te same decyzje, mające identyczne numery i identyczne sentencje dotyczące płatności ONW. Podniósł również, iż w dniu 12 marca 2009 r. jako pełnomocnik skarżącego (posiadając pełnomocnictwo wystawione przez J. G. z dnia 11 marca 2009 r.) w siedzibie organu przedstawił oryginały doręczonych skarżącemu decyzji, z treścią których zapoznali się pracownicy organu. Z czynności tej sporządzono protokół. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż pracownicy Agencji uznali, że właściwa decyzja w sprawie płatności do gruntów rolnych nie została w ogóle doręczona skarżącemu czego skutkiem było doręczenie w dniu 20 marca 2009 r. właściwej decyzji pełnomocnikowi skarżącego. W tych okolicznościach, zdaniem autora skargi kasacyjnej, wniesienie skargi w dniu 15 kwietnia 2009 r. nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sądu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuci. Wnoszący skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu argumentował, iż w jego ocenie skarga została wniesiona w terminie z uwagi na nieprawidłowe doręczenie przez organ administracji decyzji z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż w tym samym dniu organ wydał dwie decyzje dotyczące płatności do gruntów rolnych za 2007 r. – przedmiotową w sprawie dotyczącą płatności o numerze jak wyżej i decyzję dotycząca płatności ONW za 2007 r. o nr [...]. Podniósł w tym zakresie, iż decyzja dotycząca płatności ONW została doręczona skarżącemu dwukrotnie zaś błąd w doręczeniu decyzji nr [...] został potwierdzony przez organ na co wskazywać miała treść protokołu z dnia 12 marca 2009. Decyzja nr [...] doręczona została pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 marca 2009 r. zatem wniesienie skargi na tę decyzję w dniu 15 kwietnia 2009 r. nastąpiło w ocenie autora skargi kasacyjnej z zachowaniem terminu. Powyższa argumentacja nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Istotnie w dniu [...] września 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wydał dwie decyzje dotyczące płatności do gruntów rolnych za 2007 r., o nr [...] i nr [...] (płatność ONW). Decyzja nr [...], na co wskazuje zwrotne poświadczenie odbioru opatrzone datą i podpisem żony skarżącego, doręczona została skutecznie w dniu 2 października 2008 r. Decyzja nr [...] dotycząca przedmiotowego postępowania doręczona została skarżącemu w dniu 30 września 2008 r. czego potwierdzeniem jest własnoręczny podpis J. G. na zawrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej wymienioną powyżej decyzję. Powyższe wskazuje, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, iż organ administracji prawidłowo doręczył skarżącemu decyzję z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz, że nie nastąpiło doręczenie w dwóch przesyłkach tej samej decyzji dotyczącej płatności ONW albowiem obydwa poświadczenia odbioru zawierające odpowiednio oznaczenia decyzji nr [...] i decyzji nr [...], doręczone zostały w różnych datach, a ich odbiór potwierdzony został przez różne osoby – przez samego skarżącego i jego żonę. Skoro zatem decyzja z nr [...] doręczona została prawidłowo w dniu 30 września 2008 r. i zawierała ona pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, wniesienia skargi na tę decyzję w dniu 15 kwietnia 2009 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. i z mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu. Na marginesie wskazać należy, iż treść protokołu, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej jako dowodu na błąd organu w prawidłowym doręczeniu przedmiotowej decyzji, nie wskazuje na okoliczności jakie w związku z jego treścią wywodzi kasator. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.