IV SA/Wa 456/15

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o zwolnienie od kosztów sadowych w sprawie ze skargi R. J. na niewykonanie przez Wójta Gminy D. wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2798/12 postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W rozpatrywanej sprawie R. J. w dniu 20 października 2015 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, nadesłanym do Sądu w dniu 30 października 2015 r., skarżący oświadczył, że jest osobą bezrobotną (w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z 12 czerwca 2015 r potwierdzające, że wnioskodawca posiada status osoby bezrobotnej od 6 grudnia 2012 r. i nie otrzymuje zasiłku). R. J. utrzymuje się prac dorywczych (m. in. zbieractwa złomu). Mieszka w starym (75- letnim domu), posiada nieruchomość (nieużytki) oraz inwentarz żywy (kilka kur, gęsi, indyków). Referendarz sądowy zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, że rozpoznawany wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest kolejnym, tj. drugim wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, złożonym przez skarżącego w niniejszej sprawie. Po rozpoznaniu pierwszego wniosku w tym przedmiocie, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 456/14) ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. Z tego względu niniejszy wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., który formułuje przesłanki udzielenia prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zdaniem referendarza sądowego, skarżący wykazał, że nie będzie w stanie ponieść kosztów sądowych niniejszego postępowania. Wpis od niniejszej skargi nie jest wysoki (200 zł.), niemniej jednak wygospodarowanie z tak skromnych dochodów jakichkolwiek kwot z przeznaczeniem na opłacenie kosztów postępowania w tej sprawie, spowodowałoby praktyczną niemożliwość egzystowania strony skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz postanowił jak w sentencji.