I OZ 913/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Burmistrza Miasta Pucka na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt III SO/Gd 13/12 o wymierzeniu grzywny Burmistrzowi Miasta Pucka w sprawie z wniosku A. L. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt III SO/Gd 13/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Burmistrzowi Miasta Pucka grzywnę w kwocie 1000 złotych z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2012 r. A. L. - powołując art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta Pucka za niewykonanie obowiązku przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi datowanej na dzień 5 czerwca 2012 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, na niewykonanie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 463/11. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że mimo upływu terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ nie przekazał skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W ocenie skarżącej wymierzenie organowi grzywny jest uzasadnione. Zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. wezwano Burmistrza Miasta Pucka do złożenia odpowiedzi na ww. wniosek. Burmistrz Miasta Pucka w piśmie z dnia 18 września 2012 r. wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Pucku, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta, w powyższej sprawie wydał już decyzję administracyjną nr 8121/803/2012 z dnia 7 września 2012 r. Zarządzeniem z dnia 27 września 2012 r. ponownie zobowiązano organ do nadesłania w terminie 7 dni odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 3 sierpnia 2012 r. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta Pucka poinformował pismem z dnia 2 października 2012 r., że skarga A. L. z dnia 3 sierpnia 2012 r. skierowana i przesłana przez zainteresowaną do WSA w Gdańsku została przekazana do Burmistrza Miasta pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. i odesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z pismem z dnia 18 września 2012 r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 13 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 463/11 ze skargi A. L., uwzględniający skargę. Skarżąca w dniu 6 czerwca 2012 r. złożyła do Urzędu Miasta w Pucku skargę, datowaną na dzień 5 czerwca 2012 r. na niewykonanie powyższego wyroku. Skarga ta nie została przekazana do sądu. Następnie skarżąca złożyła do Sądu przedmiotowy wniosek z dnia 3 sierpnia 2012 r. o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 5 czerwca 2012 r. do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skarżąca złożyła kolejną skargę na niewykonanie tego samego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 463/11- datowaną na dzień 22 sierpnia 2012 r. , którą organ przekazał do sądu pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. Sprawa ta, co Sądowi wiadomo z urzędu, toczy się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt III SA/Gd 623/12. Orzekając o wymierzeniu Burmistrzowi Miasta Pucka grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę, że skarga A. L. z dnia 5 czerwca 2012 r. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt II SA/Gd 463/11 nie została przekazana przez organ do sądu, mimo bezwzględnego obowiązku zakreślonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin do jej przekazania upłynął z dniem 6 lipca 2012 r. W odpowiedzi na wniosek i w treści pisma organu z dnia 2 października 2012 r. brak merytorycznego stanowiska dotyczącego wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 5 czerwca 2012 r. do sądu. Organ powołuje się na wydanie w sprawie decyzji administracyjnej oraz na przekazanie do sądu skargi skarżącej na niewykonanie przedmiotowego wyroku, ale z dnia 22 sierpnia 2012 r., nie zaś skargi na niewykonanie wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. Brak właściwej orientacji organu w sekwencji składanych przez skarżącą pism, skarg, wniosków nie zwalnia organu z odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji Sąd uznał wniosek skarżącej za uzasadniony. Sąd podkreślił, że istotnym w sprawie było, że organ we właściwy sposób, określony art. 54 § 2 P.p.s.a., nie przekazał do sądu do dnia orzekania skargi skarżącej z dnia 5 czerwca 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 17 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2011 r. i w drugim półroczu 2011 r. (M.P. z 2012 r., poz. 94) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe w 2011 r. wyniosło 2.974,69 złotych, a w drugim półroczu 2011 r. wyniosło 3.075,27 złotych. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma co prawda charakter represyjny, ale przede wszystkim dyscyplinujący. W ocenie Sądu pierwszej instancji grzywna w wysokości 1000,00 złotych wystarczająco powinna zdyscyplinować organ do działania w sposób określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Burmistrz Miasta Pucka. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzucono naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, że organ administracji nie przekazał do Sądu pierwszej instancji skargi A. L. z dnia 5 czerwca 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Organ podał, że bezspornym jest, że A. L. w dniu 6 czerwca 2012 r. złożyła osobiście w sekretariacie Urzędu Miasta w Pucku skargę na niewykonanie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2012 r. II SA/Gd 463/11, a ponieważ skarga z dnia 5 czerwca 2012 r. (bez koperty) była zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pracownicy sądzili, że "Pani A. L. swoim zwyczajem, jako stały patent," złożyła w tutejszym urzędzie kopie skargi z dnia 5 czerwca 2012 r. Dlatego też organ oczekiwał, że skarga ta zostanie przekazana z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku do Burmistrza Miasta Pucka w oryginale wraz z kopertą, a następnie Burmistrz złoży odpowiedź na skargę i prześle do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z dowodami potwierdzającymi niezasadność zarzutu skargi. Burmistrz podał, że nieprzekazanie stanowi jednostkowy przypadek. Przy piśmie z dnia 5 listopada 2012 r. Burmistrz Miasta Pucka przesłał kserokopie skarg, w których "adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku bez pośrednictwa Gminy Miasta Puck oraz bez kopert". W piśmie tym stwierdzono, że wszystkie skargi, oprócz ww. były przesłane Burmistrzowi z Sądu celem nadania biegu z zachowaniem procedury składania skarg i wniesiono o uchylenie grzywny. W odpowiedzi na zażalenie A. L. podała, że wysyłanie skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku było spowodowane nie przyjęciem skarg przez sekretariat. Zaznaczyła, że wniesiona w sprawie skarga została przyjęta przez sekretarkę, dlatego nie była przekazana w kopercie. Podtrzymała żądanie wymierzenia grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Natomiast wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta Pucka nie przekazał do Sądu skargi A. L. z dnia 5 czerwca 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, czemu organ nie zaprzecza. Podane w zażaleniu i piśmie z dnia 5 listopada 2012 r. powody tego stanu rzeczy nie usprawiedliwiają bezczynności organu i nie podważają prawidłowości ustalenia dokonanego w zaskarżonym postanowieniu, że organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Odnosząc się do treści zażalenia zauważyć trzeba, że tym bardziej w przypadku, gdy korespondencja wnoszona do organu przez stronę nie jest jednostkowa należy dołożyć starań, by został jej nadany w terminie właściwym bieg. Skoro w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta Pucka, uchybił wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązkowi przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, to zaistniały w tej sytuacji przesłanki do zastosowania wobec organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd przekonująco uzasadnił zarówno stanowisko co do istnienia przesłanek do wymierzenia grzywny, jak i rozstrzygnięcie o jej wysokości. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.