II OSK 268/18

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M., S. L. i S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 206/17 w sprawie ze skargi T. W., M. M., S. L., S. J., M. W., W. G., G. T. i R. S. na uchwałę Rady Gminy Stare Miasto z dnia 26 listopada 2015 r. nr XV/101/2015 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Stare Miasto I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od M. M., S. L. i S. J. solidarnie na rzecz Gminy Stare Miasto kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 206/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, odrzucił skargi T. W., M. M., S. L., M. W., W. G., G. T. i R. S. oraz oddalił skargę S. J. na uchwałę Rady Gminy Stare Miasto z dnia 26 listopada 2015 r., nr XV/101/2015, w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Stare Miasto. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. J., S. L. i M. M. Wyrok zaskarżyli w części, tj. w zakresie punktu 1 i 2. Zarzucili: 1. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 101 ustawy z dnia 8 marca "1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446; dalej: u.s.g.), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że skarżący S. L. i M. M. nie mają interesu prawnego w skarżeniu wskazanej powyżej uchwały, co skutkowało odrzuceniem skargi w tym zakresie, podczas gdy przez nieruchomości skarżących z uwagi na położenie złoża wskazane w studium przechodzić będzie gazociąg wysokiego ciśnienia, co przy jednoczesnym braku określenia filarów ochronnych dla złoża, drogi publicznej i gazociągu niesie ze sobą ryzyko poważnych awarii, które w swoich skutkach nigdy nie ograniczają się do szkód punktowych tylko zawsze są to szkody liniowe na długości kilku kilometrów. 2. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest sprzeczne ze strategią rozwoju gminy, podczas gdy pomimo ogólnikowości strategii jest ona sprzeczna ze studium, chociażby w zakresie informacji o zmianie przeznaczenia terenu z rolnego na rolny z możliwością przeznaczenia pod eksploatację powierzchniową i przerób piasków formierskich. 3. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż organ działał zgodnie z prawem podczas wyraźnego zauważenia przez Sąd, iż studium nie zawiera w części graficznej ani opisowej jakiekolwiek wzmianki o terenie górniczym. 4. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż wbrew twierdzeniom skarżącego studium zawiera zapisy, z których wynika wprost możliwość zagospodarowania złoża oraz programu rozsądnego gospodarczego wykorzystania kopalin, podczas gdy powyższych zapisów i programu brak. 5. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 106 § 5 P.p.s.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, a także brak wskazania w uzasadnieniu wyroku jakie dowody Sąd uznał za wiarygodne przy podejmowaniu rozstrzygnięcia a jakim dowodom tego przymiotu odmówił. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy Miasta Stare Miasto wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący S. L. i M. M. nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Najpierw odnotować trzeba nieprecyzyjne, a w rezultacie wadliwe powołanie się na naruszenie art. 101 bez wskazania naruszonej jednostki redakcyjnej. Niezależnie od tego można stwierdzić, że nie ma podstaw do formułowania tezy o naruszeniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w dacie podjęcia uchwały: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 – obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.). W myśl tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednym z warunków merytorycznego badania zgodności określonych postanowień uchwały z prawem jest wykazanie, że postanowienia te mają związek z interesem prawnym skarżącego i ten interes naruszają. Jeśli zatem postępowanie sądowe wykaże, że określone unormowania uchwały lub zarządzenia naruszają interes prawny skarżącego, jest on uprawniony do zaskarżenia tej uchwały lub zarządzenia. W przeciwnym przypadku należy odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że okoliczności sprawy nie wskazują na naruszenie interesu prawnego skarżących S. L. i M. M.. Utrwalony jest pogląd, według którego, prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1747/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1213/16). S. L. i M. M. nie wykazali naruszenia swojego interesu prawnego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Sąd ten ustalił, że w odniesieniu do działek stanowiących ich własność uchwała w przedmiocie zmiany Studium nie wprowadza żadnych zmian w zakresie ich przeznaczenia. Z uchwały nie wynikają także ograniczenia w zakresie uprawnień właścicielskich skarżących. Nieruchomości tych skarżących zlokalizowane są poza obszarem objętym postanowieniami uchwały zmieniającej. Nadto, są znacznie oddalone od granicy złoża kopalin. Uchwała nie wpływa więc w żaden sposób na możliwość korzystania przez skarżących z przysługującego im prawa własności. Sąd trafnie wskazał, że o naruszeniu interesu prawnego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie świadczy ewentualny wpływ potencjalnego wydobycia kopalin (poruszanie się po drogach pojazdów ciężarowych, spadku wartości nieruchomości, nieustanowienia filarów ochronnych). Ustaleń tych skarżący nie podważyli w skardze kasacyjnej. Powołali się na ryzyko poważnych awarii wynikające z przechodzenia przez działki skarżących gazociągu wysokiego ciśnienia, będące skutkiem położenia złoża. Taka lokalizacja gazociągu nie wynika z uchwały w przedmiocie zmiany Studium. Odnosi się to zarówno do części graficznej Studium (Załącznik Nr 2 Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego, Załącznik Nr 3 Kierunki zagospodarowania przestrzennego), jak i Załącznika Nr 1 Tekst zmiany Studium (strony 76-78). Pamiętać trzeba, że celem opracowania zmiany zaskarżonego Studium jest wyłącznie Ustalenie terenów eksploatacji i przetwórstwa złoża piasków formierskich "[...] " (lokalizacja nowego cmentarza nie jest przedmiotem niniejszej sprawy). Podsumowując tę kwestię należy powtórzyć, że ustalenia uchwały zmieniającej Studium nie naruszają interesu prawnego skarżących S. L. i M. M.. Na obecnym etapie procesu planistycznego nie można traktować jako naruszenia interesu prawnego, ewentualnego przyszłego przebiegu gazociągu. Skarga kasacyjna została wniesiona łącznie przez trzech skarżących. Z uwagi na powyższe stanowisko, aprobujące odrzucenie skargi wobec nienaruszenia interesu prawnego S. L. i M. M., dalsze zarzuty skargi kasacyjnej, o charakterze merytorycznym, zostaną rozważone w odniesieniu do podmiotu uprawnionego do zaskarżenia uchwały w przedmiocie Studium. Skarga S. J. nie podlegała odrzuceniu. Jest on właścicielem nieruchomości położonej w granicach zmiany Studium. Od razu jednak konieczne jest podkreślenie, że skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy może skutecznie podważać tylko te ustalenia studium, które naruszają jego prawo do wykonywania prawa własności (korzystania z nieruchomości) w sposób dotychczasowy, przy czym pamiętać trzeba, że studium nie jest aktem prawa miejscowego. Co do zasady zaś, akt niemający charakteru prawa miejscowego nie prowadzi do naruszenia interesu prawnego lub uprawnień właścicieli nieruchomości. Nie można jednak wykluczać sytuacji wyjątkowych, w których unormowania studium mogą stanowić źródło naruszenia interesu prawnego, a w konsekwencji nie można wykluczać a priori możliwości skarżenia studium do sądu administracyjnego. W każdym przypadku należy zatem tę kwestię badać indywidulanie (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1389/09; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 123/10). Do uwzględnienia skargi może więc prowadzić tylko takie naruszenie uprawnień skarżącego ustaleniami studium, które nie budzi wątpliwości. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Również w odniesieniu do tego zarzutu należy najpierw zauważyć wadliwe powołanie naruszonego, zdaniem wnoszących kasację, przepisu. Art. 10 ust. 1 u.p.z.p. zawiera przecież kilkanaście punktów, stanowiących odrębne przepisy, stanowiące o obowiązkowym uwzględnieniu w studium różnych okoliczności faktycznych i prawnych. Z uwagi na treść opisu naruszenia, a także uzasadnienie skargi kasacyjnej, możliwe jest odniesienie się do omawianego zarzutu. Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od odnotowania, że z art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. wynika, że w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające z występowania m.in. udokumentowanych złóż kopalin. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 12, w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające z występowania terenów górniczych, wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych. Powołane przepisy stanowią o wymogach o charakterze ograniczonym do określonych gruntów. W rezultacie, brak zachowania wymogów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 ustawy nie pociąga za sobą automatycznie nieważności ustaleń studium w tym zakresie. Konieczne jest stwierdzenie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanymi ustaleniami zaskarżonego studium. Takiego związku nie ma gdy niewywiązanie się gminy z dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 nie ograniczy uprawnień skarżącego będącego właścicielem nieruchomości w dotychczasowy sposób (por. odnoszące się do omawianego zagadnienia stanowisko wyrażone w szeregu orzeczeń na tle planu miejscowego: wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn.. akt II OSK 1883/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn.. akt II OSK 1087/08; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1675/09; wyrok NSA z dnia 19 maja 2015 r., sygn.. akt II OSK 2527/13; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14). O ile zatem merytoryczna kontrola uchwały w przedmiocie studium, zaskarżonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej studium, o tyle uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1973/14). Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, kwestionowanie przez S. J., w ramach wspólnych zarzutów skarżących podniesionych w skardze i pismach kierowanych następnie do WSA, postanowień w części nieruchomości na której nie dopuszczono eksploatacji złóż, nie narusza jego interesu prawnego. Ustalenie to, jak wskazał Sąd, odnosi się do gruntów niestanowiących jego własności. Warto przy tym skonstatować, że nieprzeznaczenie wszystkich udokumentowanych złóż do eksploatacji, abstrahując od charakteru studium niebędącym aktem prawa miejscowego, jest przejawem władztwa planistycznego gminy. W świetle obszernych wyjaśnień Gminy w tym zakresie można zaaprobować stanowisko, według którego, jednym z powodów takiego stanowiska jest ochrona nieodnawialnego surowca, rzadko występującego w skali kraju i województwa. S. J. również w skardze kasacyjnej, w omawianym zarzucie i jego uzasadnieniu, skoncentrował się na wskazaniu naruszenia nieodnoszącego się do jego własnych uprawnień związanych ze sposobem korzystania z własnej nieruchomości. Podniósł naruszenie polegające na braku, w części tekstowej i graficznej studium, wzmianki o terenie górniczym. Od razu odnotować trzeba, że nieruchomość stanowiąca jego własność nie jest położona na terenie górniczym ograniczonym do działek nr A/2 i A/6, o pow. 7,51 ha, obręb [...]. Jest oczywiste, że skarga oparta na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. Przedmiotem postępowania sądowego nie była zaś sprawa ze skargi organu nadzoru lub ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, ani skarga prokuratora. W konsekwencji należy przyjąć, że rezultatem postępowania sądowego jest ustalenie o nienaruszeniu, na skutek nieprzeznaczenia części terenów udokumentowanych złóż do eksploatacji oraz niewskazania w części tekstowej i graficznej uchwały terenu górniczego, uprawnień S. J. związanych ze sposobem korzystania z nieruchomości. Podstawy do eliminowania z obrotu prawnego uchwały w przedmiocie zmiany studium z nie można zaś wywodzić z naruszeń niednoszących się do uprawnień skarżącego. Niezależnie od tej przyczyny braku skuteczności analizowanego zarzutu, dodać można, że mimo niewskazania w tekście i rysunku Studium terenu górniczego, nie można przyjąć, że naruszenie spowodowało nieuwzględnienie tego terenu w Studium. Jak już wyżej wskazano, celem zaskarżonej uchwały w przedmiocie zmiany Studium było Ustalenie terenów eksploatacji i przetwórstwa złoża piasków formierskich "[...] ". Postanowieniem 5.2 Załącznika Nr 2 Kierunki zagospodarowania przestrzennego ustalono, że tereny R/EP,P będą stanowiły tereny rolnicze z możliwością przeznaczenia pod eksploatację powierzchniową i przerób piasków formierskich. W punkcie 5.2.7 wprowadzono zaś zapis szczegółowy: Teren eksploatacji powierzchniowej złoża piasków formierskich "[...] " – kod złoża (w systemie MIDAS) PF 1211 – i zakładu przetwórczego związanego z eksploatacją kopaliny. Powtórzyć należy, że jest niewątpliwe, iż utworzony decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 1 września 2006 r. obszar i teren górniczy znajdują się w obszarze ustanowionym zaskarżoną uchwałą w przedmiocie zmiany Studium. Okoliczność tę potwierdza mapa stanowiąca załącznik do wniosku o udzielenie koncesji, dołączona do pisma Marszałka Województwa Wielkopolskiego, z dnia 20 lutego 2017 r. Z dokumentu tego wynika, że obszar i teren górniczy zamykają się w granicach działek nr A/2 i A/6, o pow. 7,51 ha, obręb [...] , dla których została wydana koncesja. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Nadto należy uznać, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ słusznie odwołał się w tym zakresie do pozytywnych uzgodnień projektu Studium dokonanych przez Marszałka oraz Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, a także braku stanowiska ze strony Geologa Wojewódzkiego i Geologa Powiatowego, równoznacznego z pozytywnym zaopiniowaniem. Organy opiniujące nie zakwestionowały występowania na terenie R/EP, P złóż kopalin oraz terenu eksploatacji powierzchniowej złoża piasków formierskich "[...] " i zakładu przetwórczego związanego z eksploatacją kopaliny. Obiektywnie zatem istnienie terenu górniczego nie zostało pominięte. Na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały, ustalenia Studium nie są sprzeczne z istnieniem w obrocie prawnym decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 9 września 2006 r. o wydaniu koncesji na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...] 2" na działkach nr A/2 i A/6. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż wbrew twierdzeniom skarżącego Studium zawiera zapisy, z których wynika wprost możliwość zagospodarowania złoża oraz programu rozsądnego gospodarczego wykorzystania kopalin. Po pierwsze, możliwość zagospodarowania złoża została w Studium wprost określona (5.2.7), co nie oznacza, że ustalenia Studium są wystarczające dla prowadzenia eksploatacji złoża. Po drugie, program racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami, dotyczy całego terenu objętego Studium. Przeznaczenie spornych terenów pod wykorzystanie rolnicze z możliwością eksploatacji powierzchniowej jest tylko fragmentem okoliczności, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska. Z obszernych ustaleń Studium w zakresie warunków utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska wynika, że dopuszczenie eksploatacji na terenie złóż kopalin świadczy o wywiązaniu się Gminy z obowiązku nałożonego przepisem art. 72 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Właśnie z uwagi na ochronę nieodnawialnego dobra, jakim są złoża kopalin, dopuszczono do eksploatacji na części terenów udokumentowanych złóż kopalin. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na ogólny charakter zapisów strategii. Warto podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.z.p., wójt ma obowiązek uwzględnienia strategii rozwoju gminy. Nie oznacza to tożsamości ustaleń studium z odpowiednimi zapisami strategii. Przeznaczenie gruntów jest określane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w zakresie związania ustaleń planu postanowieniami studium, także treścią zapisów studium. Nadto, można odnotować, że wnoszący kasację nie wykazali, aby Studium było niezgodne z postanowieniami Strategii rozwoju gminy Stare Miasto na lata 2015-2025. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. Uchybienia w zakresie uzasadnienia wyroku mogą być podnoszone z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a., czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nadto, brak podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu z dokumentu w postaci pisma W. Mazura do Ministra Środowiska. Zakres w jakim Sąd posłużył się całym materiałem dowodowym wynika zaś z części faktycznej i prawnej uzasadnienia. Skoncentrowanie się na aktach sprawy oraz dowodach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia stanowi pośrednie odniesienie się do materiału dowodowego, który nie miał wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.