I FZ 386/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 309/09 w zakresie wniosku K. L. o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi K. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 309/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek K. L. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. w sprawie ze skargi K. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji podał, iż we wniosku o wyłączenie sędziego Skarżąca zarzuciła, że wymieniony sędzia "świadomie i celowo", nie będąc bezstronnym w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 26/08 wraz z pozostałymi członkami składu orzekającego wyrokiem z dnia 9 czerwca 2008 r. oddalił skargę K. i I. L. "po dopuszczeniu się przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentu". Pełnomocnik skarżącej podniósł , że również na szkodę Skarżącej i jej małżonka działali sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. w sprawie I OSK 1374/08 oddalili skargę kasacyjną od wyroku zapadłego w sprawie VIII SA/Wa 26/08. Tym samym, wskazany sędzia działał na ich szkodę, poświadczając w uzasadnieniu tego wyroku nieprawdę co do dokumentu mającego znaczenie prawne. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że złożył do Prokuratury Rejonowej dla W. zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez sędziów WSA w Warszawie i NSA. Podając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że z oświadczenia sędziego, którego wniosek dotyczy, wynika, iż nie istnieją żadne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd ten uznał, iż argumentacja przedstawiona we wniosku ograniczyła się jedynie do wskazania, iż wyżej wskazany sędzia oraz inni sędziowie orzekający w sprawie wydali wyroki "po dopuszczeniu się przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentu", co wobec braku uprawdopodobnienia zarzutów wnioskodawcy skutkuje tym, że wniosek jest bezpodstawny i niczym nieuzasadniony. Zdaniem Sądu I instancji fakt, że Strona nie akceptuje rozstrzygnięć procesowych sądu w tej, czy w innych sprawach zawisłych przed tym sądem, czy zarządzeń wydawanych w toku postępowania nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego . Pismem z dnia 5 lipca 2010 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu powtórzyła w znacznej części twierdzenia zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") niezależnie od przyczyn wyłączenia sędziego wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podstawowym celem instytucji wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2010 r. I OZ 874/10 cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarówno we wniosku o wyłączenie sędziego, jak i w zażaleniu na postanowienie o odmowie wyłączenia sędziego, nie wskazała żadnych ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie. Podkreślić należy, że okoliczność, iż sędzia zajął przy orzekaniu w innej przedmiotowo sprawie stanowisko, z którym wnioskujący się nie zgadza, nie może być przesłanką do wyłączenia sędziego od późniejszego orzekania w innej przedmiotowo sprawie, choćby w jakikolwiek sposób powiązanej ze sprawą, w której orzekał wcześniej (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. II OZ 378/09, Lex nr 575305, a także postanowienia NSA z dnia 7 października 2010 r. II OSK 243/09, z dnia 14 października 2010 r. I OZ 785/10, z dnia 24 listopada 2010 r. II OZ 1200/10 cbois.nsa.gov.pl). Nie jest dopuszczalne także żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach z udziałem tego sędziego (por. postanowienia NSA: z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II OZ 979/08, Lex nr 527666; z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 612/08, Lex nr 527814). Ponadto jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, niezadowolenie strony z wyniku czy też ze sposobu prowadzenia sprawy nie stanowią podstawy do wyłączenia sędziego, bowiem strona może podnosić zarzuty w środkach odwoławczych. Niezależnie od tego, zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a. sędzia, którego wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożył wymagane oświadczenie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wskazując, że nie zachodzą podstawy do wyłączenia, określone w art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Wobec tego, iż Skarżąca nie wskazała, ani też nie udowodniła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jej wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ przepisy nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Natomiast stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.