II SA/Wr 654/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia w sprawie ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ogłoszenia pisemnego przetargu nieograniczonego na dzierżawę gruntów oraz obiektów infrastruktury technicznej służących zaopatrzeniu w wodę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. z siedzibą w [...] reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosło skargę na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ogłoszenia pisemnego przetargu nieograniczonego na dzierżawę gruntów oraz obiektów infrastruktury technicznej służących zaopatrzeniu w wodę. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazano, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia polegające na przeprowadzeniu i rozstrzygnięciu postępowania przetargowego w sposób nieuchronny wywoła trudne (być może niemożliwe) do odwrócenia skutki w postaci sporu strony skarżącej z wyłonionym zwycięzcą przetargu co do sposobu i możliwości współkorzystania z mienia objętego przetargiem. Pismem z dnia [...] października 2019 r. strona skarżąca uzupełniając braki formalne skargi dokonała uzupełnienia skargi m.in. o dodatkowy zarzut. Rozszerzony został również zakres wniosku o wstrzymanie zaskarżonego zarządzenia o wstrzymanie wykonania umowy dzierżawy zawartej w wyniku przeprowadzonego przetargu ogłoszonego zarządzeniem, o którego wstrzymanie strona wnioskowała w skardze z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wniosek nie został dodatkowo uzasadniony, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Strona skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego zarządzenia polegające na przeprowadzeniu i rozstrzygnięciu postępowania przetargowego w sposób nieuchronny wywoła trudne (być może niemożliwe) do odwrócenia skutki w postaci sporu strony skarżącej z wyłonionym zwycięzcą przetargu co do sposobu i możliwości współkorzystania z mienia objętego przetargiem. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Stąd same twierdzenia, iż wykonanie aktu może spowodować trudne do odwrócenia skutki i niepowetowane szkody nie mogą być tu wystarczające. Zawarte we wniosku wywody powinny bowiem zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania aktu, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego aktu, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślenia wymaga bowiem, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej ma na celu przede wszystkim wstrzymanie skutków prawnych, które akt ten wywołuje, wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Udzielenie tej ochrony ma więc na celu umożliwić realizację uprawnień strony, a więc musi zmierzać do oceny, czy wobec zakończenia postępowania administracyjnego na skutek wydania skarżonego aktu, sytuacja prawna strony zmieniła się w stosunku do jej sytuacji w trakcie postępowania. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, ryzyko wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy dodatkowo wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania aktu. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy skutki, które mogły wyniknąć z wykonania zaskarżonego orzeczenia już wystąpiły. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania aktu, to jego wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie aktu przemawia za tym, że nie jest już możliwe – poprzez wstrzymanie jego wykonania – osiągnięcie celu, jaki przyświeca instytucji ustanowionej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 621/08; z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09; z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1172/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie ogłoszenia pisemnego przetargu nieograniczonego na dzierżawę gruntów oraz obiektów infrastruktury technicznej służących zaopatrzeniu w wodę, na dzień wydania niniejszego postanowienia - zostało już wykonane. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2019 r. została zawarta umowa dzierżawy nr [...] pomiędzy Gminą [...] a spółką [...] S.A. z siedzibą w [...]. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania zaskarżonego aktu, to w niniejszej sprawie nie jest już możliwe osiągnięcie celu, jaki przyświeca instytucji ustanowionej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazując na powyższe, jednocześnie odnosząc się do rozszerzenia wniosku o wstrzymanie umowy dzierżawy należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko, iż ogłoszenie przetargu jako oświadczenie woli ma doprowadzić do zawarcia umowy. Oznacza to, że gdy wszczęta zostanie procedura przetargowa pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego a zainteresowanymi podmiotami nawiązuje się stosunek cywilnoprawny. Zatem wstrzymania stosunku cywilnoprawnego nie leży w kognicji sądu administracyjnego. Sąd wskazuje, że rozpoznając, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Ewentualna niezgodność aktu administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego zarządzenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.