I OZ 943/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 721/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr SKO-PS-424/219/686/2011/MP w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 721/11 odmówił M. R. przyznania prawa pomocy w sprawie jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr SKO-PS-424/219/686/2011/MP w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 5 lipca 2011 r. M. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Ponadto oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu komunalnym o powierzchni 32,11 m² oraz że nie posiada zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, ani nieruchomości. Wskazał również, że od marca 2010 r. nie jest mu wypłacany zasiłek stały z pomocy społecznej, ponieważ nie wpuszcza do swojego mieszkania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Zabrzu i oświadczył, że "przeżył z kradzieży". Do wniosku dołączył zaświadczenie z dnia 1 września 2010 r. potwierdzające, że był objęty pomocą społeczną w formie zasiłku stałego do marca 2010 r. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał skarżącego do wskazania m.in. miesięcznej wysokości kosztów utrzymania oraz nadesłania stosownych faktur VAT, paragonów i dowodów wpłaty oraz do wskazania źródeł utrzymania. W odpowiedzi M. R. nadesłał kserokopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zabrzu z dnia 5 sierpnia 2011 r. o odmowie wydania zaświadczenia o dochodach za rok 2010, z którego wynika, że skarżący nie składał zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Równocześnie M. R. nadesłał kserokopię doniesienia na siebie do Prokuratury Rejonowej w Zabrzu z dnia 10 sierpnia 2011 r. oraz kserokopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zabrzu z dnia 29 lipca 2011 r. o umorzeniu dochodzenia przeciwko skarżącemu. Jednakże skarżący nie wskazał miesięcznej wysokości kosztów swego utrzymania i nie przedłożył żadnych dokumentów na okoliczność wysokości tych kosztów; faktur VAT, paragonów i dowodów wpłaty oraz nie wskazał źródeł utrzymania. Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. referendarz sądowy odmówił M. R. przyznania prawa pomocy wskazując, że nie została spełniona przesłanka z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżący podniósł, iż nie zgadza się na odmowę ustanowienia zagranicznej pomocy prawnej i oświadczył, że "żyje z kradzieży". Odmawiając zaskarżonym postanowieniem przyznania prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że w przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zostało ograniczone do kwestii ustanowienia adwokata, gdyż na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarżącego obciążał ciężar wykazania, że występują okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Natomiast w przedmiotowej sprawie - pomimo wezwania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2011 r. - skarżący nie wskazał miesięcznej wysokości kosztów utrzymania, nie przedłożył faktur VAT, paragonów i dowodów wpłaty dokumentujących wysokość tych kosztów, ani też nie wskazał źródeł utrzymania. Co więcej – odnośnie tej ostatniej kwestii złożył oświadczenie wskazujące na zlekceważenie wezwania Sądu (stwierdzając, że "przeżył z kradzieży"). Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżył zażaleniem M. R. Skarżący podniósł, że nie zgadza się z odmową przyznania "zagranicznej pomocy prawnej" wskazał, że "żyje z kradzieży" i dlatego podtrzymuje w całości wszystkie "uzasadnienia o zagraniczną pomoc prawną." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga fakt, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a. to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04 i z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 74/08). Skarżący mimo wezwania Sądu do uzupełnienia złożonego wniosku przez podanie orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów bieżącego utrzymania poprzez nadesłanie faktur VAT, paragonów oraz wskazanie źródeł, z których czerpie środki na pokrycie kosztów utrzymania, obowiązku o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., nie dopełnił. Oświadczenie M. R. zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy słusznie uznane zostało za niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego. Sąd pierwszej instancji postąpił właściwie wzywając skarżącego w oparciu o art. 255 P.p.s.a. do złożenia dodatkowego oświadczenia. Skarżący z obowiązku tego się nie wywiązał, tym samym naraził się na negatywne skutki w postaci odmowy przyznania prawa pomocy, bowiem nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.