II SA/Ke 52/18

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U.W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: zwolnić U.W. od kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE U. W. złożyła formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej na decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i zarabia na podstawie umowy zlecenia 650 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu. Wnioskodawczyni wydaje miesięcznie: 300 zł na jedzenie, 100 zł na dojazd do pracy, 150 zł na środki czystości i higieniczne oraz ponosi koszty wynajmu mieszkania. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni, przede wszystkim niski dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie jej bieżących potrzeb życiowych oraz brak majątku, uznano że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.