I SA/Rz 494/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2008 r., w Wydziale I Finansowym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. o wznowienia postępowania, zakończonego wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Rz 546/07, w sprawie ze skarg J. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2007 r., Nr Nr: (...), (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE I SA/Rz 494/08 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Rz 546/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skarg J. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2007 r., nr nr: (...), (...), w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia, jak również poprzedzające je decyzję organu I instancji. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 24 czerwca 2008 r. (postanowienie z dnia 3 lipca 2008 r.) J. M. w dniu 9 maja 2008 r. wniósł do Sądu skargę o wznowienie postępowania, zakończonego wspomnianym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., powołując się na przepisy art. 270, art. 271, art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: P.p.s.a.). Skarżący w uzasadnieniu skargi zakwestionował ustalenia Sądu i przyjętą interpretację przepisów, uznając je za niewłaściwe. Jednocześnie ze złożeniem skargi J. M. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od uiszczenia wpisu sądowego. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego przedmiotowego wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 § 2 P.p.s.a., Sąd, postanowieniem z dnia 11 września 2008 r., pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. II FZ 487/08. Skarżący wezwany ponownie o uiszczenie wpisu od skargi o wznowienie postępowania (zarządzenie z 8 grudnia 2008 r., doręczone 9 grudnia 2008 r. ) w dniu 15 grudnia 2008r. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (dział VII ustawy) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast art. 276 P.p.s.a. stanowi, iż do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, przysługującym od prawomocnych orzeczeń (wyroków i postanowień) wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta, jako wszczynająca postępowanie sądowe, podlega kontroli dopuszczalności jej wniesienia pod kątem ewentualnego wystąpienia negatywnych przesłanek procesowych, o których mowa art. 58 § 1 P.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.), które to regulacje stosuje się w tym postępowaniu odpowiednio, z mocy art. 276 P.p.s.a. W niniejszej sprawie J. M. wniósł skargę o wznowienie postępowania w dniu 9 maja 2008 r., tj. w momencie, gdy wyrok którego ona dotyczy nie był jeszcze prawomocny. W tej sytuacji wniesienie przedmiotowej skargi należy uznać za niedopuszczalne, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, iż nawet gdyby przedmiotowa skarga została wniesiona po uprawomocnieniu wyroku i tak podlegała by odrzuceniu. Jak bowiem stanowi przepis art. 280 P.p.s.a przed skierowaniem sprawy na rozprawę Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Ustawowe wymogi skargi o wznowienie określa art. 279 P.p.s.a.. W myśl tego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie natomiast z art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał w treści skargi, iż skarga została wniesiona w ustawowym terminie. Wymóg wykazania tej okoliczności wynika jednoznacznie z brzmienia art. 279 P.p.s.a i nie sposób uznać go za wymóg formalny, o którym mowa w art. 46 P.p.s.a. i którego uzupełnienie mogłoby nastąpić w oparciu o art. 49 P.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania powinna spełniać wymogi pisma procesowego, ale także szczególne wymogi przewidziane dla tego nadzwyczajnego środka odwoławczego, o których mowa w art. 277 i art. 279 P.p.s.a., a których zachowanie podlega ocenie na podstawie art. 280 P.p.s.a. Sąd w tym zakresie podziela w całości pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniu z 29 lipca 2005 r., sygn. II FSK 795/2005, (Lex Polonica nr 1074880), iż zawarta w art. 280 § 2 P.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, iż są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze, nie odnosi się jednak do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 P.p.s.a.), którego brak powoduje, iż podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie. Odnosząc się do złożonego w dniu 15 grudnia 2008 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż w związku z odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, rozpoznawanie przedmiotowego wniosku na obecnym etapie postępowania jest bezprzedmiotowe, z uwagi na brzmienie art. 222 P.p.s.a., zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji – o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.