II SAB/Ke 26/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia drodze gromadzkiej statusu drogi publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Skargą z dnia 15 maja 2019 r., wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, A. B. zakwestionował bezczynność Wójta Gminy [...]w zakresie przywrócenia drodze gromadzkiej w [...] statusu drogi publicznej, powołując się na załączoną do złożonego w tym przedmiocie wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r. mapę z 1862 r., na której uwidoczniono tę drogę. W załączeniu przedstawiono: - postanowienie z dnia 6 lutego 2019 r., w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu ponaglenia wniesionego przez A. B. w sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy [...] w zakresie przywrócenia drodze gromadzkiej w [...] statusu drogi publicznej, uznało ponaglenie za nieuzasadnione i odmówiło stwierdzenia bezczynności tego organu, - pismo Wójta Gminy [...] z dnia 12 marca 2019 r., w którym wskazano, że przedmiotowa sprawa została wyjaśniona postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Końcowo skarżący wniósł o przyznanie ww. drodze gromadzkiej statusu drogi gminnej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w żaden sposób nie pozostawał w sprawie bezczynny – co potwierdza powyższe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odpowiedź na swój wniosek skarżący otrzymał już osiem dni po jego doręczeniu (pismo organu z dnia 19 grudnia 2018 r.). Natomiast istniejąca wg strony w 1862 r. droga prowadzi obecnie przez zabudowania osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd administracyjny, uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjęto żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzono postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zostało ono zakończone wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo podjęciem stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej rola sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dniu orzekania przez sąd stan bezczynności wskazanego w skardze organu nadal istnieje, czy może stan ten ustał na skutek podjęcia przez ten organ danej czynności lub wydania określonego aktu. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest bowiem zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie". Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga na bezczynność stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia działania i aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce. Analizując akta administracyjne niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Wójtowi Gminy [...] nie można postawić zarzutu bezczynności w odniesieniu do wskazanego w skardze wniosku A. B. z dnia 6 grudnia 2018 r. (k. 1) o przywrócenie drodze gromadzkiej w [...] statusu drogi publicznej, do którego dołączono mapę z 1862 r., na której uwidoczniono tę drogę. Z akt sprawy wynika bowiem, że w odpowiedzi na ww. pismo (data wpływu do Urzędu Gminy – 11 grudnia 2018 r.) organ przesłał skarżącemu pismo z dnia 19 grudnia 2018 r. (k. 3), wskazując że nie posiada żadnych informacji, jak również dokumentacji potwierdzającej przebieg w roku 1968 jakiejkowiek drogi gromadzkiej na terenie działek wskazanych we wniosku. Ponadto Gmina nie ma możliwości podważenia prawomocnego orzeczenia dotyczącego regulacji tego obszaru. Z kolei pismo A. B. z dnia 27 grudnia 2019 r. (przekazane organowi przez Starostę w dniu 4 stycznia 2019 r.) – które po uzyskaniu w dniu 22 stycznia 2019 r. wyjaśnień wnioskodawcy (k. 12) okazało się ponagleniem w ww. sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy [...](k. 9) – zostało w dniu 30 stycznia 2019 r. przesłane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (k. 13). Następnie postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. (k. 19) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione ww. ponaglenie w sprawie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy [...] w zakresie przywrócenia drodze gromadzkiej w [...] statusu drogi publicznej i odmówiło stwierdzenia bezczynności tego organu. W odpowiedzi na kolejne pismo A. B. – z dnia 19 lutego 2019 r. (k. 20) Wójt Gminy [...]wskazał na brak podstaw do uznania wysuwanych roszczeń dotyczących przywrócenia drodze gromadzkiej statusu drogi publicznej (pismo z dnia 12 marca 2019 r., k. 22) W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że wobec niezwłocznego odpowiadania na kolejne pisma skarżącego oraz przesłania ponaglenia wg właściwości w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] nie pozostawał w bezczynności, która mogłaby skutkować uwzględnieniem skargi. Końcowo, odnosząc się do zarzutów A. B., domagającego się przyznania drodze gromadzkiej statusu drogi gminnej, należy wskazać że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd mógł odnieść się jedynie w sposób merytoryczny do kwestii bezczynności organu, nie zaś do prawidłowości ustaleń i stanowisk zawartych w kierowanych do skarżącego odpowiedziach. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.