Art. 479. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 476-478a, następuje na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 oraz z 2023 r. poz. 1963).

Art. 479. Jeżeli przedmiotem świadczenia jest określona ilość rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, wierzyciel może w razie zwłoki dłużnika nabyć na jego koszt taką samą ilość rzeczy tego samego gatunku albo żądać od dłużnika zapłaty ich wartości, zachowując w obu wypadkach roszczenie o naprawienie szkody wynikłej ze zwłoki.

Art. 479. W sprawach o naruszenie posiadania powództwo wzajemne nie jest dopuszczalne.

Art. 479. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 476-478, następuje na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm.12)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 708, 962, 966, 1477 i 1543.).

Art. 79. § 1. Kto wbrew swemu obowiązkowi zaniecha oświetlenia miejsc dostępnych dla publiczności, podlega karze grzywny do 500 złotych albo karze nagany. § 2. Kto ze złośliwości lub swawoli oświetlenie takie gasi, podlega karze grzywny do 1 000 złotych.

Art. 478. Jeżeli przedmiotem świadczenia jest rzecz oznaczona co do tożsamości, dłużnik będący w zwłoce odpowiedzialny jest za utratę lub uszkodzenie przedmiotu świadczenia, chyba że utrata lub uszkodzenie nastąpiłoby także wtedy, gdyby świadczenie zostało spełnione w czasie właściwym.

Art. 479. Jeżeli członkowie zarządu umyślnie lub przez niedbalstwo podali fałszywe dane w oświadczeniu, o którym mowa w art. 320 § 1 pkt 3 i 4 lub w art. 441 § 2 pkt 5, odpowiadają wobec wierzycieli spółki solidarnie ze spółką przez trzy lata od dnia zarejestrowania spółki lub zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego.

Art. 483. § 1. Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). § 2. Dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania przez zapłatę kary umownej.

Artykuł 483 § 1 k.c. ogranicza zastosowanie kary umownej tylko do przypadku niewykonania zobowiązania niepieniężnego, czyli takiego, którego przedmiotem od chwili jego powstania nie jest suma pieniężna (358^1^ § 1 k.c.).

Artykuł art. 483 § k.c. ogranicza zastosowanie kary umownej tylko do przypadku niewykonania zobowiązania niepieniężnego, czyli takiego, którego przedmiotem od chwili jego powstania nie jest suma pieniężna (art. 358^1^ § k.c.)

Artykuł 483 § 1 k.c. ogranicza zastosowanie kary umownej tylko do przypadku niewykonania zobowiązania niepieniężnego, czyli takiego, którego przedmiotem od chwili jego powstania nie jest suma pieniężna (art. 358[1] § 1 k.c.).

Zgodnie z art. 3531 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Prawidłowa wykładnia umowy powinna - zgodnie z art. 65 § 2 k.c. - uwzględniać w pierwszym rzędzie badanie zgodnego zamiaru stron i celu umowy. Nie może jednak pomijać tekstu umo

1. Artykuł 480 k.c. kreuje podstawę prawną dla jednego z roszczeń będących elementami systemu odpowiedzialności dłużnika za naruszenie zobowiązania. System został uregulowany w Dziale II „Skutki niewykonania zobowiązań” tytułu VII „Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania” księgi trzeciej „Zobowiązania” Kodeksu cywilnego. We wskazanej jednostce redakcyjnej, art. 471 k.c. – 475 k.c. regulują

1. Artykuł 480 k.c. kreuje podstawę prawną dla jednego z roszczeń będących elementami systemu odpowiedzialności dłużnika za naruszenie zobowiązania. System został uregulowany w Dziale II „Skutki niewykonania zobowiązań” tytułu VII „Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania” księgi trzeciej „Zobowiązania” Kodeksu cywilnego. We wskazanej jednostce redakcyjnej, art. 471 k.c. – 475 k.c. regulują

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 483/24 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 marca 2025 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łomży Wydział I Cywilny </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący</strong>: Cezary Waldziński</p> <p> <strong> <!-- -->protokolant</strong>: Monika Chrzanow

Hipoteza art. 482 k.c. nie dokonuje rozróżnienia między odsetkami kapitałowymi a odsetkami za opóźnienie lub też odsetkami wynikającymi z czynności prawnej lub ustawy. Stąd należy uznać, że znajduje on zastosowanie do każdego rodzaju odsetek, niezależnie od ich rodzaju i źródła powstania. W sytuacjach, kiedy dopuszczalne jest pobieranie odsetek od zaległych odsetek, ich wysokość może być określona